Wonen en werken in Oostenrijk

Onthaasten, ontmoeten en ontdekken

Datum: 10 december 2020

Een droom wordt werkelijkheid

Het was een langgekoesterde droom: een leven in de bergen. Én het lukte! Bijna drie jaar woonde en werkte ik in de Oostenrijkse Alpen. Een geweldige tijd waarin ik heel veel heb gezien, gedaan, ervaren en ontdekt. Ik woonde in het prachtige bergdorpje Rauris, verscholen tussen de veel bekendere plaatsen Zell am See, Kaprun en het veelgeprezen Gasteinertal. Maar Rauris heeft indruk gemaakt. De rust en de vrijheid die ik hier heb ervaren is ongekend. Ik heb hier écht alle uithoeken van het dal gezien en me geen dag verveeld.

Navigeren tijdens één van mijn ‘ontdekkingstochten’

Van kantoor naar de buitenlucht!

Na mijn middelbare schooltijd ging ik naar het HBO. Geen benul van wat ik eigenlijk écht wilde koos ik voor de studie communicatie. “Lekker breed” dacht ik nog. Redelijk gemakkelijk doorliep ik de vier studiejaren om vervolgens in één ruk door te stomen naar mijn eerste baan. Ik kwam in de reclame- en marketingwereld terecht. Vervolgens switchte ik na twee jaar van baan. Ik ging naar een landelijk hoveniersbedrijf waar ik op de marketingafdeling terechtkwam. Yes, dit moest het zijn! Een marketingbaan, een huisje.. alles op de rit. Kortom: Top! En het voelde goed hoor. Ik heb hier zeven prachtige jaren beleefd en veel geleerd. Een geweldige plus was dat ze mij de kans boden om een grote droom van mij werkelijkheid te laten worden. Ik kreeg een halfjaar onbetaald verlof om mijn wereldreis te maken. Iets waar ik al jaren van droomde. Na een halfjaar keerde ik terug en ik nam mezelf voor om nog maximaal een jaar te blijven. Daarna wilde ik wat anders. Ander werk, andere plekken ontdekken en nieuwe mensen leren kennen.

In 2015 nam mijn drang om ‘uit te vliegen’ steeds sterkere vormen aan. Ik bereidde mijn vertrek voor…

Een jaar werd uiteindelijk vier jaar. Maar in 2015 nam mijn drang om ‘uit te vliegen’ steeds sterkere vormen aan. Ik bereidde mijn vertrek voor. Ik wilde het liefst met mijn handen werken, weg van de 5-daagse kantoorbaan en ik wilde meer, veel meer buiten kunnen zijn. De bergen, daar moest het gebeuren! Na veel speurwerk en voorbereiding stuitte ik eind 2015 op De Berghut in Oostenrijk. De Berghut was op dat moment een hotel van Nederlandse eigenaren wat overwegend vol zat met Nederlandse gezinnen. Ja, dat klonk goed. Ik dacht nog bij mezelf “een half jaar in het buitenland, dat zou fantastisch zijn”. Maar na enkele skype-gesprekken bleek dat ze mij wel langer konden gebruiken. Een jaar maar liefst! Ik moest even van de schrik bekomen, maar hee… waarom ook niet? Ik besloot ervoor te gaan.

Eindelijk naar de bergen!

Begin 2016 reed ik met mijn volgepakte auto naar de bergen. Enthousiast, maar ook gespannen kwam ik aan in dat prachtige landschap! Wow, geweldig. Ik had echt even tijd nodig om te landen. Maar ik voelde al snel, hier ga ik mij thuis voelen! En dat voorgevoel klopte. De bergen waren vanaf dag 1 mijn thuis. Ik kon weer lekker kind zijn, veel nieuwe dingen ontdekken, nieuwe mensen leren kennen en een andere taal leren. Heerlijk! Ik werd op alle fronten uitgedaagd en daar was ik wel aan toe.

Over het wonen en werken in de bergen

Wonen en werken in de bergen, klinkt als een droom.. toch? Dat wonen was in mijn geval snel geregeld. Het eerste jaar dat ik voor de berghut werkte kreeg ik via hen een appartementje aangeboden. Een klein appartementje boven een kleinschalige boerderij, maar met alle noodzakelijke voorzieningen. Voor mij was het dan ook een ideale plek. En de uitzichten vanaf het balkon? Die waren fe-no-me-naal!

Ik deed allerlei klussen, van het verbouwen van een almhut tot het meedraaien tijdens gastenweken.

Ook het werken was, zoals beschreven, goed geregeld. Het eerste jaar dat ik in Oostenrijk was had ik de zekerheid van een baan bij de Berghut. Ik werkte mee tijdens gastenweken, maar hielp ook met allerlei klussen in en rondom het huis. Denk aan het verbouwen van een almhut, het repareren van een hek, onkruid wieden enzovoorts. Daarnaast stak ik mijn handen nog regelmatig uit de mouwen op marketinggebied. Want naast hoteleigenaren zetten de eigenaren van de Berghut ook een online training op, en daar moest nog veel ‘ruchtbaarheid’ aan worden gegeven. Een mooie uitdaging en voor mij gesneden koek.

En toen kwam jaar 2…

In het eerste jaar Oostenrijk, waarin veel dingen vóór mij werden geregeld en ik alle ruimte kreeg om leuke dingen te doen moest ik in jaar twee de keuze maken. Blijf ik in Oostenrijk of ga ik weer terug naar Nederland. Rationeel dacht ik dat een terugkeer het beste zou zijn, maar mijn gevoel was zo sterk en overheersend dat ik besloot te blijven. Ik voelde aan alles dat ik ‘nog niet klaar’ was in Oostenrijk. Ik wilde nog zoveel mooie bergtouren maken, nieuwe dingen leren, buiten blijven spelen, de Oostenrijkse cultuur opsnuiven en inspirerende mensen leren kennen.

Jaar twee begon dan ook met een zoektocht naar een baan. En dat ging me vrij gemakkelijk af. Ik vond een baan bij een gasthof, in de bediening. “Dat zal toch geen probleem zijn” dacht ik en ik ging vol goede moed aan de slag. Maar het trok me leeg. Qua energie en vooral mentaal. Ik raakte uitgeput van het werk, moest van hot naar her rennen en kreeg weinig waardering. Daarnaast was het pittige dialect wat ze in deze regio spreken soms ook een struikbelblok. M’n spreekvaardigheid was goed hoor, en ook het dialect had ik redelijk onder de knie, maar als het gastenterras buiten ontploft… en er vanuit de keuken hard en veel wordt gebruld, dan sta je toch even met je mond vol tanden.

Na een heftige zomerperiode gooide ik de handdoek in de ring. Ik was er klaar mee…


Na een heftige zomerperiode gooide ik de handdoek dan ook in de ring. Ik was er klaar mee en ging op zoek naar iets anders. Maar het was lastig. Als Nederlander in het buitenland ben je snel aangewezen op de ‘easy-jobs’, dus schoonmaken of horeca. Horeca had ik geprobeerd en was het overduidelijk niet voor mij. Maar schoonmaken, dat was waarschijnlijk wel voor me weggelegd en na een korte periode vond ik een baan als ‘hausmeister’ van een grote vakantiewoning. De eigenaren waren Belgen en het huis, geschikt voor 20 personen, moest bijna elke week worden schoongemaakt. Op een kwartiertje rijden van Rauris maakten we (mijn vriendin en ik) bijna wekelijks schoon, en dat werkte prima! We verdienden er onze basisinkomsten en hielden ruimte over om van de bergen te genieten. Daarnaast lag het huis op een geweldige plek. De pauzemomentjes waren dan ook ‘goud’. We konden hier enorm van genieten.

Werk maken van mijn grootste passie

Naast het schoonmaakwerk en nog wat ‘nevenklussen’ zo nu en dan, voelde ik dat ik meer wilde. In de bergen voelde ik mij helemaal thuis, maar hoe mooi zou het zijn als ik ook mijn geld in en met de bergen kon verdienen? Gelukkig had ik in 2017, het tweede jaar dat ik in Oostenrijk was, de opleiding tot Salzburger Bergwanderführer afgerond (bergwandelgids op z’n Nederlands). In eerste instantie was dit voor mezelf. Ik wilde meer ‘bergkennis’ vergaren en daardoor veiliger in de bergen kunnen bewegen. Maar ik voelde dat het moment was gekomen om er meer mee te gaan doen. Daarom besloot ik als bergwandelgids aan de slag te gaan en richtte ik TopTijd Outdoor op (2017). Ik organiseerde mooie bergtochten, variërend van huttentochten tot dagtochten, sneeuwschoenwandelingen en nachtwandelingen (met hoofdlampjes op) En het was geweldig! Ik vond het leuk, gasten waren lyrisch en het gaf ontzettend veel voldoening. Mijn gasten gingen met onvergetelijke herinneringen naar huis.

En dan… twijfel!

Er was werk, we woonden op een prachtige plek, ik had van mijn passie mijn werk gemaakt… en toch ontstond er twijfel. Was dit wel dé plek voor ons? Gingen we hier gelukkig worden? Naast dat we beide diverse werkzaamheden hadden en we ons heel erg thuis voelden op deze plek begon het te knagen. Er was altijd een bepaalde mate van financiële stress. De schoonmaak van het vakantiehuis was te ‘incidenteel’ en ook het organiseren van bergwandelingen was nog geen wekelijkse bezigheid. Kortom; er was altijd een bepaalde spanning rondom de financiën en ik kon daar niet goed mee omgaan. Het bezorgde me stress.

Er was altijd een bepaalde spanning rondom de financiën en ik kon daar niet goed mee omgaan. Het bezorgde me stress!

Naast de financiële stress, indirect gevolg van het niet vinden van een vaste baan, was er ook onzekerheid en ontevredenheid over ons sociaal netwerk. We hadden een paar hele fijne contacten in het dal, met name Nederlandse. Maar het integreren in het dorp zelf, één worden met de locals, dat leek een haast onmogelijke opgave. En dat begon te irriteren. We wilden zo graag onderdeel worden van de gemeenschap, maar het leek in dit prachtige maar traditionele bergdrop, op niets uit te lopen. We hebben écht van alles geprobeerd. Lid worden van de plaatselijke voetbalvereniging, praatjes aanknopen met locals in de supermarkt, op de berg en in het dal en ons gezicht laten zien op feesten en dorpsactiviteiten. Al met al leverde het te weinig op. Onze contacten in Nederland begonnen we daardoor meer juist meer te missen. We hadden nog altijd goed contact met vele Nederlandse vrienden en het voelde erg aanlokkelijk om ook weer dichter bij hen en familie te kunnen zijn.

Terug naar Nederland, met bergen ervaring

Alles bij elkaar hakten we de knoop in april 2018 door. We gaan terug naar Nederland. In September propten we dan ook een flinke bus vol met onze spullen en zetten we koers richting Noord-Nederland. Ons Oostenrijk avontuur kwam tot een (tijdelijk) einde!? Oostenrijk en alles wat we daar hebben meegemaakt… onvergetelijk! Ik persoonlijk, maar ook wij (mijn vriendin en ik) hebben samen ontzettend veel geleerd, ervaren en ontdekt.

Wij zijn op zoek naar balans. Een goede mix tussen Nederland en de bergen

Deze ‘bergen’ met ervaring gebruiken we sindsdien om onze draai weer te vinden in Nederland. We zijn op zoek naar ‘balans’. Een goede balans tussen Nederland en de bergen. Mijn werkzaamheden als bergwandelgids zet ik met TopTijd Outdoor dan ook voort. En dat zal ik blijven doen, want er is niks mooier dan in de bergen wandelen. Ik organiseer hikes en huttentochten voor 25-50 jarigen die het leuk vinden om in kleine groepen de bergen te ontdekken. (Kijk op toptijd.com/aanbod) Daarnaast hebben we beide weer een reguliere baan gevonden. Dit zorgt voor structuur en financiële rust. Heel fijn:-)

En we doen meer… we houden korte lijntjes met Oostenrijk, hebben een ‘moodboard’ gemaakt van onze gezamenlijke droom. Je raadt het al; een leven in de bergen:-) En we denken veel en vaak na over een nieuw buitenlandavontuur. Of het Oostenrijk wordt? Nog geen idee. Feit is dat we op zoek zijn naar vrijheid. En échte vrijheid denken we allen te bereiken als we onze waarden ‘rust, ruimte, natuur en avontuur’ kunnen laten samenkomen.

We houden jullie op de hoogte!

Spreekt dit verhaal je aan? Wil je meer weten over mij, of ons? Laat een berichtje achter in de comments. Vinden we leuk:-)

Geschreven door Martin

Hoi, mijn naam is Martin. Bergwandelgids en eigenaar van TopTijd Outdoor. Ik organiseer kleinschalige hikes en huttentochten in Oostenrijk voor 25 tot 40 jarigen. Waarom? Omdat ik jou dat berggeluk ook gun!

0 reacties

Misschien vind je dit ook interessant…

Leven en slapen in een berghut

Leven en slapen in een berghut

In de bergen kom je ze tegen, berghutten. Je kunt er vaak overnachten en opladen met een hapje en drankje. Slapen in een berghut is een unieke belevenis.

Share This